Cliënte S gaat samen met haar medebewoners verhuizen, en weet dat nog niet. Sssssshht
Veel mensen vinden verhuizen helemaal niet fijn en hebben tijdens zo’n verhuisperiode vaak heel veel stress. Voor onze cliënten met een verstandelijk beperking en hun medebewoners is dat meestal ook het geval. Zij snappen meestal niet ‘het waarom en wanneer’ van de verhuizing en kunnen vaak niet goed uiting geven aan gevoelens van onzekerheid en onrust. Daarom wordt meestal door zorgprofessionals voorgesteld om hen pas een paar dagen voor de verhuizing te vertellen dat ze gaan verhuizen.
De eerste keer dat mij als mentor werd voorgesteld om aan een cliënt pas 2 dagen voor de verhuizing te vertellen dat hij ging verhuizen, snapte ik er niks van. Je ontneemt iemand dan toch ook de voorpret van een verhuizing, het selecteren van spullen ‘wat moet mee en wat niet’ (ik gooi makkelijk weg;) en het uitzoeken van nieuwe meubels, plannen maken over hoe een kamer opnieuw in te richten etc.etc. Ik heb mij laten overtuigen dat het voor die cliënt dusdanig veel stress zou opleveren, dat hij alleen maar door het lint zou gaan en z’n kamer zou gaan slopen. Dus ik zei niks van de op handen zijnde verhuizing en de begeleiders hielden het ook stil. Maar tussen ‘het stil houden’ en stil zijn, zit een groot verschil.
Bij alle verhuizingen die we tot nog toe hebben meegemaakt, blijkt het een hele klus om dat zo lang geheim te houden. Medewerkers kunnen dus niet tijdens hun dienst met elkaar praten over de (voorbereiding op) verhuizing. Ook familie/ mentoren moeten ‘de kiezen goed op elkaar houden’ als ze op bezoek komen. Lastig, lastig en meestal lukte het ook niet, want ‘cliënten krijgen veel meer mee’ dan we denken.
Op dit moment staan we weer voor een verhuizing en in deze bewonersgroep zitten een aantal cliënten voor wie het lastig is om hiermee om te gaan. De ene cliënt het wel vertellen en de andere cliënt niet, is geen optie. Daarom is besloten dat de bewonersgroep op zaterdag te horen krijgt dat ze de woensdag erop gaan verhuizen.
Wij hebben ermee ingestemd, dus wij zeggen niks. Toch hebben we er deze keer meer moeite mee. We vragen ons nu af of we het besluit genomen hebben uit gewoonte en overtuiging dat cliënten niet om kunnen gaan met een op handen zijnde verhuizing, òf is er sprake is van een soort handelingsverlegenheid bij heftige emoties tijdens een ingrijpend proces als verhuizen? Is er sprake van ontwijkend gedrag of zien begeleiders geen mogelijkheden (personele inzet)? En hoe zit het met de verwerkingstijd van cliënten, hebben zij niet veel meer tijd nodig om te wennen aan het idee van verhuizen. Vraagt het niet meer begeleidingstijd? Hoe zit het met je vertrouwensrelatie met cliënten, als je dit soort ingrijpende zaken verzwijgt en soms zelfs glashard moet liegen?
Emoties bij cliënten zullen er sowieso zijn als ze op hun nieuwe woonplek zitten.
Vroeger vond men in de verstandelijke gehandicaptenzorg dat bewoners niet verteld hoefde te worden als een medebewoner was overleden, want met die informatie konden ze niks. Inmiddels denken we daar anders over en worden ze actief betrokken bij overlijdens. Recht op verdriet, afscheid en leren missen. Zou het zo kunnen zijn dat we over 10 jaar dezelfde ontwikkeling zien als het gaat om verhuizen?
Mentor een mooi beroep………….met af en toe veel vragen.